…ขอให้เด็กๆ จดจำวันนี้ไว้ว่า…สิ่งที่พาพวกหนูมายืนอยู่บนเวทีคอนเสิร์ตทัพฟ้าคู่ไทย “เพื่อชัยพัฒนา” ครั้งที่ 17 แห่งเกียรติยศนี้…ไม่ใช่เพียงเสียงดนตรีหรือการแสดงที่งดงาม…แต่คือ “รากเหง้า วัฒนธรรม และหัวใจของโรงเรียน ชุมชน” ที่ร่วมกันหล่อหลอมให้พวกหนูเปล่งประกายอย่างสง่างาม 
…จงภาคภูมิใจในรากเหง้า วัฒนธรรม และอัตลักษณ์ที่หล่อหลอมให้พวกหนูเติบโตมา เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เพียงเรื่องราวของอดีต แต่คือรากฐานของหัวใจ เป็นพลังที่หล่อเลี้ยงความฝัน และเป็นเข็มทิศที่นำพาให้ก้าวเดินอย่างมั่นคงในทุกเส้นทางของชีวิต…
…”รากเหง้า” ไม่เคยเป็นข้อจำกัดของความสำเร็จ หากแต่เป็นพลังที่ทำให้เรายืนหยัดได้อย่างสง่างาม…เพราะคนที่รู้ว่าตนเองมาจากที่ใด ย่อมรู้ว่าจะก้าวเดินไปทางไหน และไม่หวั่นไหวต่อโลกที่เปลี่ยนแปลง…
…เมื่อถึงวันที่พวกหนูเติบโตและออกเดินทางไปยังโลกกว้าง จงก้าวไปด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ พร้อมประกาศให้โลกได้เห็นว่า “ลูกหลานจากผืนดินแห่งนี้”ไม่ว่าจะเติบโตจากดอย จากทุ่งนา จากเมืองเล็ก หรือจากชุมชนใด ล้วนมีคุณค่า มีศักยภาพ และมีความสามารถไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าใคร เพราะเราเติบโตมาพร้อมความรัก ความอบอุ่น และภูมิปัญญาที่สืบทอดจากแผ่นดินที่หล่อเลี้ยงชีวิตของเรา…
…ขอให้พวกหนูพกพารอยยิ้ม ความอ่อนน้อม และความเป็นตัวตนติดตัวไปทุกแห่งหน เพราะสิ่งเหล่านี้คืออัตลักษณ์ที่งดงามที่สุด และเป็นความภาคภูมิใจที่ไม่มีใครพรากไปจากเราได้…
…ขอขอบพระคุณท่านรอง และอาจารย์ลักขณา จากสาธิต มศว ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) ที่กรุณาเดินทางมาให้กำลังใจเด็กๆ ก่อนขึ้นเวทีคอนเสิร์ตทัพฟ้าคู่ไทย “เพื่อชัยพัฒนา” ครั้งที่ 17…รวมถึงขอขอบพระคุณผู้ช่วยศาสตราจารย์ชวลิต สูงใหญ่ ผู้อำนวยการโรงเรียน….ที่แม้จะไม่ได้อยู่ ณ สถานที่จัดงาน แต่ยังส่งกำลังใจผ่านการพูดคุยทางออนไลน์มายังเด็กๆ ทุกคนอย่างอบอุ่น…
…กำลังใจเล็กๆ ที่เปี่ยมด้วยความรักและความห่วงใยในวันสำคัญเช่นนี้ มีคุณค่ามากกว่าคำพูดใดๆ เพราะทำให้เด็กๆ รับรู้ว่า…ไม่ว่าพวกเขาจะก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีแห่งใด ก็ยังมีคนทั้งโรงเรียนคอยเชื่อมั่น สนับสนุน และภาคภูมิใจในตัวพวกเขาเสมอ…
